A Dare? No Thanks...

Hindi ko alam kung ano ang nakain ng mga tao dito sa office kagabi at bigla na lang ako ang napagtripan nila. Sa tingin ko ay nagkulang na naman ang supply nila ng pinatuyong glue dahil panay ang ulan nitong mga nakaraang araw. [Incidentally, umuulan sa tuwing nagpaplano akong maglaba...bakit kaya?]

Anyway, ganito ang nangyari...

uhm..actually hindi ko nga pala alam kung saan nagsimula at kung ano ang talagang nangyari bago 'yon. Ang alam ko lang biglang kinikilig ang mga tao dito tapos nagtuksuhan. At sa hindi malamang dahilan [suspek siyempre ang glue na nagkukulang ang supply], bigla na lang sinabi ng babaeng itago nalang natin sa pangalang maria margarita narvasa a.k.a marga na excited na daw siya pagdumating ang araw na magkaboyfriend ako...as if magkasama pa kami sa mga araw na 'yon.

At doon na sila nagsimula. Lahat na yata ng tukso inabot ko na sa kanila hindi lamang kagabi kundi pati na rin sa ibang mga araw. come to think of it, halos araw araw ay may nagreremind sa akin na wala akong boyfriend at kailangan ko daw magkaroon. As if naman para lang yung sanitary napkin na pag naubusan ka ay pwede ka lang tumakbo sa malapit na tindahan at bumili.

Ang ending ay sinabi ni Dadoodz, [itago na lang natin siya sa pangalang Noriel Bajon Jr.] na dini-dare niya ako na magkaboyfriend. Dapat daw ay bago maggraduate ang batch namin ay meron na akong boyfriend. Wow, para lang news article na may deadline.

Anyway, hindi naman kailangan mag-alala ng mga lalaki sa world dahil wala naman akong plano na kumagat sa dare na yun. Naisip ko lang na kawawa naman ang lalaking makikipagrelasyon sa akin lalo na kung makikipagrelasyon lang ako nang dahil sa isang dare.

Hindi naman po ako ganun kasama.

Salamat na lang po pero wala naman akong planong maglaro at mapaglaruan. Unfair naman yun kung gagawin ko di ba? May respeto pa naman ako sa sarili. Saka na lang siguro pag bored na talaga ako sa buhay ko.

Besides, wala naman sa mga tao dito ang gusto ko. Hindi pa ako nakakatagpo ng tunay na lalaki sa buong buhay ko. Naisip ko kasi, karamihan sa mga lalaki sa 21st century ay lalaki lang sa birth certificate pero hindi naman kayang panindigan ang pagkalalaki nila. Meaning, karamihan sa kanila irresponsible at walang disiplina. Isa pa, wala pa akong taong nakakatagpo na makakasagot pag tinanong ko ng bakit. Akala kasi ng karamihan sa kanila na pagkinikilig ka sa isang tao pag-ibig na yun. Sa tingin ko hindi.

And isa pa, I still have to find a man who knows the meaning of the word honesty and trust. Wala pa din akong nakikitang lalaki na hindi lang attractive physically. Kadalasan kasi mabuti lang tignan pero never mind din naman pag nasimula nang magsalita. Turn off.

Most men, and of course women also, of today does not seem to mind their values and manners anymore. Kaunti na lang talaga ang lalaki na may modo sa mundo. At siyempre, saludo ako sa iilang natira.

Kaya pasensya na mga kaibigan. Hindi ko tinatanggap ang hamon. I am not scared of challenges but this is one challenge I can do without. Pag aaksayahan ko na lang ang panahon ko sa ibang mga bagay. Hindi ko naman kailangan ng boyfriend para maging masaya o para iprove na babae ako. Hindi ko kailangan ng boyfriend para makumpleto ang buhay ko.
Besides, it's not compulsory right? So why bother?