you used to have sense

This is your conscience speaking.

You used to have sense. You used to have good grammar. You used to have writing "skill".
Is this what happens after a year of just talking senseless on the phone?
Is this what happens after a year of monotony?

You used to find happiness in the smallest of things.
You used to find light in the darkest of things.
You used to be a fun person.

Is it time to read on Anne Rice again? Her books seem to do wonders to your brain.
Is it time for you to go back to the wilds and search for your self? You seem to be constantly lost.

Your morbid thoughts are in full control again.
Your sunny side is gone obscured by dark,heavy clouds.

Is it just the weather bringing you down?
Is it just the cold freezing your brain?
Is it just stress that makes you post like you've never learned how to spell right?
Is it just boredom that reflects on your writing and makes this blog as boring as it is now?

Or is it really you? Are you as brain dead as I thought you're starting to be?
Whatever happened to all the "writing things" you learned and acquired?
Whatever happened to the light moments and taking things easy?

You're not yourself.
You're not in control of yourself.
You have to wake up and start doing something.
You have to be you again.


And may I remind you?
This is your conscience speaking.
So you'd better listen.

okay, so in case you don't know...

While listlessly posting comments here and there, I happened to comment in one of my cousins' profile. And the conversation went like this:

For the benefit of those who doesn't speak Hiligaynon here's the translation:

me: got a bad news for you cuz--->he's more good looking than you.
cuzin: hahahaha so which do you think is he? The one in green or the one in blue?
me: the one in red. toinks. I'm color blind cuz--...
cuzin: ow really cuz? since when? i didn't know that haha...

and that's when it hit me. There are some things about me that most people don't know which they probably should. Color blindness aside, here are some things people should know about me:

1. I'm terribly allergic to a lot of things. Certain seafood, medicine, dust, smoke, perfume/cologne, too much cold,flowers, etc.

2. I have low tolerance to cold. I can stand the heat but never the cold. If it's below room temperature, my body starts to shiver. My body also starts to rush and I get painful boil-like thing at the tip of my fingers.

3. My eyes can't adopt to darkness as easily as the normal person. My left eye is really blurred and when it gets dark, I can hardly see anything at all. I mean, my eyes doesn't adapt to the dark and I see spots covering my left eye so its harder to see than the average person.

4. Speaking of eyes, my eyesight is blurred and when I look at people even at a yard-distance their faces becomes a double image. It's like watching a badly recorded movie. In cable tech lingo its called, ghosting. That's why I hardly recognize people I seldom see.

5. I have a trauma/phobia w/ orange light and I panic when I wake up and see it.

6. I have asthma. As most people who just recently knew me never guessed. Most of the time my asthma is allergy induced which can be a pain. If I encounter allergy triggers, it never fails to trigger my asthma as well which can be really tough for me. But my asthma is manageable though. There are just few instances when I am overstressed and my allergy is triggered, my body has a hard time coping up with it.

7. Never drunk any kind of liquor in my life and I'll keep this up. Restraining myself is never a problem for me because I am never inclined to try any of these stuffs anyway. Needless to say, my tolerance for alcohol is really low and I guess even just a small amount could get me drunk right away.

8. I get depressed when I eat too much sweets and I can't get the excess energy inside me. Depress as in like I cry for no reason and I tend to do a lot of stupid things.

9. Aside from getting depressed, my tonsils are super sensitive as well. A cup of ice cream or a bar of chocolate makes my throat itchy and sore right away. I always have a high risk for tonsillitis and there was a time when I totally lost my voice.

10. My stomach has an aversion to coffee and no matter how much I try to make myself like it, I just can't. I faint if I drink pure coffee though I seem to like coffee based drinks like fraps and even coffee flavored candies.

...and those are just some of the things that I should have told people about but never thought of it.

Bugged

...ang tagal pa ng birthday ko pero sunod-sunod na ang mga nag greet. Sana lang ay maalala nila ako sa araw na talaga ng kapanganakan ko.

Ilang beses ko na bang inexplain na hindi nga ngayong araw ang birthday ko. Hindi rin Kahapon. o nung isang linggo. Sa sunday pa po. Tama sa Sunday. January 11.

Hindi po 7 ang birthday ko. Hindi rin 13 at hindi 19. 11 po.

kahit sino na lang kasi ang magtetext ang mag greet and even those friends I am with. Bakit ba mahirap maalala na 11 ang birthday ko at hindi kung anong araw pa man.

Wag nga din pala sana kayong mag expect ng libre dahil mahirap ang buhay ngayon. Kahit prinsesa nagtitipid din. Seryoso.

Actually, ang totoo niyan nagastos ko na ang lahat ng pera ko. Ibinili ko ng regalo ang sarili ko dahil ala ko na wala namang magbibigay sa akin dahil kahit date nga ng birthday ko hindi nila maalala.

Oo, nagastos ko na kaya wag na kayong mangulit pa. Sa sunday magtatrabaho ako sa publication at kung may time matutulog. Walang libre. Walang party. Wala!

Okay?..so tama na ang pangungulit. Please lang.

Nawala ang BLOG LIST ko!!!

To all those who were in my bloglist, namely...

Manikang Papel
Kuya Lenard
Kosa
Super Gulaman
Maya
Pinay Writer
Dedpish
Ate Grace
TN Peeps
RDA
At sa napakarami pang iba na hindi ko na maalala dahil sa windang pa rin ako...

paki post naman po ng links ninyo so I could add you...huhuhuhu...again...
pasensya na po talaga dahil nagi-explore na naman ako kanina sa aking blog (meaning nagmamarunong na naman at nagpapaka feeler) kaya siguro na-delete.

Naghahanap kasi ako ng bagong template and I was experimenting with the CSS. Pinapalit-palitan ko yung color codes para malaman ko kung ano yung mangyayari pati na rin yung mga pixels charchar...Maybe dahil na rin sa aking pagiging pakialamera sa mga bagay na wala naman akong alam ay nadelete ko yung codes for the blog list...

Wala naman po kasi talaga akong alam sa tinatawag na CSS at ako po ay feeler lang talaga. Sorry po...sana ay maibalik ko kayo kaagad sa aking side bar...

Maraming salamat po...
(sana lang ay mabasa ninyo ito...)

dahil feeler...nakarma.

Tama. Feeler nga ako at inaamin ko yun. Gusto ko lang naman matuto. Pero siyempre nga dahil walang alam, napakalaki ng chansa na magkamali.

At nagkamali nga.

Paano? Heto.

Gusto kong madiscover kung paano talaga nagwo-work ang mga codes sa tinatwag na CSS. Kaya naisipan ko na mag explore sa blogger account ko. What happened? Well, pinapalit-palitan ko ang mga color codes para makita kung saang parte ng blog sila nagco-correspond at ano ang mangyayari pagpinalitan ko sila. Pinakialaman ko din pala yung mga pixels at kung anu-ano pang sa tingin ko ay interesante at pwedeng palitan.

Ayun...nag-enjoy naman ako at sobrang proud sa sarili ko...akala ko natuto na ako kaya pwede na akong magmalaki...Tanga talaga...

Pag-open ko ullit ng blog ko, wala na doon ang napakarami kong contacts sa Blog List ko...ang saya naman...malamang ay nadelete ko yun o nasira ko ang code para sa widget na yun dahil sa sobrang pakialamera ako...

Ngayon wala na ang mga tao sa Bloglist ko...at lahat sila ha...
sana naman mabasa nila yung post ko kanina at maibigay nila ulit yung URLs nila para naman maibalik ko sila kaagad...

kakainis talaga oh...
feeler kasi eh...

Ito ang dahilan...

ito ang dahilan kung bakit nasira ang layout ng isa kong blog...
arte ko kasi eh...
ayun sira ang colors...
hayy...
dumami tuloy ang aayusin ko...

header yan ng isa kong blog na pwede niyo rin ivisit pag may time kayo...
just click the image...

...

things I've learned in 2008...

Whew! Like so many other people in the world, I am still in the "happy new year" mode. I am still at the point in my life where I look back and sigh as I remember (and try to forget) all the things that happened in the past year.

Yes, 2008 may have come and pass as swiftly as it could but I could still count a few things that I have learned in the short time that I had been living it. If truth be told, I could not quite remember what exactly I've been doing in 2008 except that I had learned something from it. I think I'm suffering from selective amnesia or some kind of memory disorder.

Anyway, let me share to you some of the things I have learned in 2008.

First is, of course, SELF CONTROL. I admit that my temper has always been a problem. I also admit that I have a problem in anger management. I could never control myself especially when I get irritated or annoyed. I say things without thinking or do things that are so irrational and would often regret it after.

I am still a little bit like that though not that bad anymore. I think I had become a better person in 2008. For those who know me and thinks I'm still bad, then you might be right. But I think you would also agree that I am no longer that bad. I was worst in 2007.

At least now I could already control my mouth and my hands. My mind reacts faster now than before. I used to retort offensively before but now I could at least bite my tongue and save myself from feeling guilty.

I still hope, and still trying, to totally control myself. Sometimes I do lose control and hurt the people around me but I am just thankful that its not that frequent anymore. At least now I learned the value of SILENCE at the right time and at the right place.

The second thing I learned is that I am never meant to be a leader. Responsibility makes my head spin, my heartbeat to go fast, and of course, my temper to go out of control. I am a disciplinarian and I guess I will always be. In my attempt to make the people around me understand the importance of duty, discipline, dedication and respect, I become a Nazi to them.

I torture them, maybe not physically, but emotionally and maybe psychologically also. I noticed that whenever I speak or I say something, they keep quite and assumes the expression of a cornered animal. Maybe they do it unconsciously, I don't know, but it really bothers me. When there is a need to threaten the writers, the other editors asks me to do it. In a way, I had become a terrorist.

I know I could never become a good leader because I want people to follow my instructions out of respect and not of fear. I don't even want them doing it for the sake of my position or the authority that is given to me by my position.

One other thing, and probably the most important thing I've learned is that, never question God's plan in your life. You don't need to reach the end of the tunnel to see the light, there is light in the tunnel, sometimes we are just too blinded by our selfishness and distrust to see it or notice it.

I wish I could have learned more. I wish could have done more. But of course, there are still 359 days left for 2009, I still have a lot of time to learn new things.

I will not set any standard for 2009 nor would I expect anything. I had learned a long time ago that it is better to do the right thing without telling others because, oftentimes, people don't do what they say they would do.

I just hope that I will be strong enough to face and survive whatever trials I am going to face this year. And hopefully, I would still be pounding this keyboard (or any other keyboard for that matter) 365 days from now.

And with this, I am leaving behind 2008 carrying with me the few precious remnants of the things I had learned from it. Hopefully, these are enough to help me survive 2009.

Happy new year!

2009 na, tama na ang emote...

You have to get over it...
This will be my mantra from now on. I have to get over it because new year na and it has been a long time. I have to let go of the past...

I thought I already did. But why am I hurting now? bakit ako naiiyak? Bakit ako nasasaktan?

=Emote mode off=
cry...
cry...
cry...
=emote mode off=
cry...
cry...
cry...
=emote mode off na sabi eh!=
cry...
cry...
cry...

=hay...leche!!!!=

=serious mode on=
ilang new year na ang nagdaan. Ilang beses na ako nagpromise?
I hate myself...
I have to get over this foolishness...
New year na New Year...
emote ng emote...
grrrr....

but still the fact remains...

...I MISS THEOREM 2.2!...

Magbagong buhay ka na!

My new year's resolution?
TO FORGET THE PAST

My birthday wish?
TO FORGET ABOUT YOU!

..............................


aw?....hehehehe...

I'll get over you...
you just wait and see...
..Someday, someone's gonna love me...
..................

sa 2009... di na ko mag sige emote!
Remember this, it's enough that ones in my life I cried for you thrice...BUT THIS IS THE LAST TIME!!!!

there will never be a fourth time...

Isang hapon kasama si Jo'bee

Dahil nagbabakasyon pa rin ang karamihan sa aking mga kaklase at kaibigan, naglibot ako ng mag-isa sa downtown ng Dumaguete, hindi lamang upang maaliw kundi para maghanap ng birthday gift para sa aking sarili.

Matagal-tagal din akong naglibot at nakipag siksikan sa mga tao sa downtown. Sa totoo lang, wala naman talaga akong exact na distinasyon nung umalis ako sa boarding house namin. Naisip ko lang na maglibot-libot kaya nagbihis ako at sumakay ng pedicab.

At dahil nga wala akong distinasyon, naisip ko na lang na kumain ng paborito kong french fries dipped in chicken gravy at ng choco sundae sa Jollibee.

Wala namang exciting na nangyari doon. Tahimik ang paligid at may kanya-kanyang mundo ang mga tao. Sa isang sulok ay may mga magkakaibigan na masayang nagkukwentuhan, sa kabila naman ay dalawang estudyante na 'by the looks' a lang ay mga nursing students na. Sa likuran ko naman ay may isang pamilya na masaya din nagkukwentuhan. At siyempre ako, nagiisa sa aking sulok at busy-busyhan sa pagmatyag sa mga tao na dumadaan sa harap ng Jollibee.

Habang akoy kumakain, naisip ko na sa apat na taon ko sa College, iilang beses pa lang akong kumain sa Jollibee na kasama ang mga kaibigan ko. Madalas ay ako lang mag-isa. Naisip ko din na iba talaga ang atmosphere 'pag kumakain ka na may kasama kaysa ang kumakain ka ng mag-isa.

Pero siyempre naisip ko din na kung kasama ko ang mga kaibigan ko ay nagcollapse na ako sa gutom bago pa man makarating sa Jollibee or probably hindi na talaga ako makakarating ng Jollibee. Paano kasi inaabot sila ng isang oras para lang magdesisyon kung saan kakain at another isang oras para magdecide kung ano ang kakainin.

Siyempre masaya din silang kasama kahit ganun sila.
Ano ba, dapat tungkol kay Jo'bee ang post na 'to...
pero yun naman ang essence ng Jollibee di ba? Kumain ng masaya.
Pero paano ka magiging masaya kung mag-isa ka?

(",)

Spam comments and messages on friendster

What the heck...I'm sure some of you has already received comments or messages in Friendster telling you that you have been caught on video and giving you a link to the supposed video. Or maybe have received comments with a girl in a skimpy bikini posing in front of the webcam with the words "My WEBCAM IS READY..." or such...

And I'm sure that like me you thought at first that it was really sent by your friends...well, THEY ARE NOT!!!!

I've been receiving such messages for sometime now and really hated it. I've even received such comments too. I already deleted the comment and the messages but it keeps on coming back...

The hell with it! i hope friendster will do something about it soon...its getting into my nerves already.

Sulat para kay Santa...

Dear Santa,

Una sa lahat, Sana ngayong taon tamang regalo na ang ipadala mo sa akin lagi ka na lang kasing mali eh. Hindi ko naman sinasabing palpak ka, ang sa akin lang, tumatanda ka na...
Sumulat ako sayo dahil marami akong gustong hingin. Huwag kang mag-alala, diniretso ko na sa Diyos yung mga pinaka-importante para hindi ka na mahirapan. Isa pa, mahirap na baka magkamali ka na naman.
Gusto ko lang sanang sabihin sayo na dahil laging mali ang ibinibigay mo sa akin noong mga nakaraang taon, nais ko sanang humingi ng mas maraming regalo ngayong taon. Pakunwselo naman kahit papano. Chance din para makabawi ka sa mga pinaggagawa mo sa mga hiningi ko nung nakaraang taon.
Nag-isip ako ng mga regalo. Yung hindi masyadong mahirap ibigay, yung hindi masyadong mahal. Pero naisip ko, kaya mo namang ibigay yun di ba? So bakit kita titipirin? Marami ka namang pera.
Kaya heto na ang listahan ko ngayong taon. Sana naman maitama mo na.
1. PSP- gusto ko yung pinaka maganda, yung pinaka-latest.

2.ipod- o kahit mp4 na lang basta may music.

3. laptop- para hindi ko na kailangan mag overnight o magbayad sa internet cafe pag may gagawin akong project o gusto kong magblog.

4. Digital camera- gusto ko sana yung SLR, 'tas not less than 10.3 mega pixels yung resolution, 'tas Sony or Nikon or Cannon. Gusto ko yung pang photography talaga, yung fast shutter and maganda talaga ang quality ng pics.

5. Bagong cellphone- yung pinaka-latest na model. Uhm...pwede rin yung Samsung Omnia para mas maganda. Sosyal kasi yun at may MS Office Applications, cybershot at internet.

Ito na lang muna, baka kasi mahirapan ka at hindi mo maihabol sa Christmas. Sana naman maipadala mo kaagad, kkapagod kasi maghintay eh.

Salamat po.



Sumasainyo,
Aian, Frog Princess.

P.S. Kung hindi mo talaga maihabol, padalhan mo na lang ako ng P1 Million at ako na lang ang bibili. Okay lang naman sa akin kung Cash, pero tatanggapin ko pa rin naman kahit cheque. Good luck.Salamat po....



P.S ULIT: Pakisabi sa mga elves mo na gandahan at ayusin yung paggawa ng mga gifts ko ha? Salamt ulit.


P.S! Last na talaga 'to promise!!!!: Ayoko ng made in Taiwan or China ha...gusto ko yung European made talaga na phone or gadgets para mas durable...thanks brod!

Nasaan si Manikang Papel?

At dahil hindi ko alam kung ano talaga ang topic ko ngayong araw [ang alam ko lang gusto kong magpost], isusulat ko na lang ang mga bagay bagay na pumapasok sa aking ulo...

PAGING PAPERDOLL
Una na dito ay ang tanong na pabalik-balik sa aking pag-iisip mga ilang araw na rin...Nasaan si Paperdoll? Ilang araw na ring walang update ang blog niya at nakakamiss na...Ang daya naman ni PD, nagbakasyon na e, ang aga pa. Nakakamiss lang kasi talaga ang mga nakakaloka niyang post na nagbibigay ng saya sa puso ng mga tagasunod niya...char!...

RED RIDING HOOD
May problema ako. Wala akong red dress. Wala din akong planong bumili. Red kasi ang motif ng christmas party namin at kailangan ay red dress ang isuot ng mga babae...hindi pa naman ako mahilig sa red at mas lalong hindi mahilig sa dress...bakit ba kasi kailangan nilang magsama? Bakit ba kasi red ang kulay ng Christmas? Hindi ba pwedeng armi fatigue na lang? Yun marami ako. O di kaya black, mas madaling hanapin tapos mas magagamit ko pa...=(

CHRISTMAS HOUSE
Gusto kong magpunta sa Christmas house. Isa sa mga must-see sa Dumaguete tuwing pasko. maganda, masaya at nakakalula. Parang wonderland sa ganda...ang kaya nga namang bilhin ng pera. Grabe, yung mga displays richness talaga. Last year merong Christmas tree na sobrang taas na halos umabot hanggang sa ceiling, yung decorations puro tiaras and scepters...tapos yung mga stuff toys na iba-iba ang laki at itsura...mga paintings, mga Santa Claus decorations na iba-iba din ang sizes...
hay...parang panaginip...

CHRISTMAS PARTY
Parang halos lahat ng problema ko ngayon ay may kinalaman sa Christmas. Bakit kaya? Ang gastos naman kasi. Christmas party namin sa saturday and I have to buy a gift...ano naman kaya ang bibilhin ko? Wala na akong pera at totoo yun ha...Ang dami ko pang dapat bilhin..sana dumating ang sweldo bukas para may maibili ako...'yoko mag-ask sa parents ko kasi dagdag gastos na naman yun...hayy buhay...

...ang dami. Ang dami kong iniisip pero hindi ko maisulat lahat. Halo-halo kasi sa ulo ko eh...ang hirap mag-express...

gutom na ako...siguro lalabas na ako at kakain...
ewan...magandang ideya yata yun...
sige...
paalam...

Mga pangarap ng Prinsesang Palaka

Prinsesa man nangangarap din.

Noong tadpole pa ako napakarami kong pangarap. Medyo materialistic pa ako nun, tadpole pa kasi at wala pang kaalam-alam sa mundo. Ngunit sa bawat araw na ako ay lumalaki [hindi tumataba, lumalaki lang], nagbago ang mga gusto ko sa buhay. (Halimbawa, dati gusto ko ng sampung helicopter, ngayon isa na lang. Dati gusto ko ng kastilyo, ngayon mansyon na lang.)

Pero seryoso, hindi materyal ang mga bagay na talagang gusto ko. Hindi naman kasi ako ang tipo ng tao na mahilig sa mga materyal na bagay, maliban na lang siyempre kung nakakain ito o nababasa. Simple lang naman ang mga gusto k0 sa buhay. Mamuhay ng tahimik at mapayapa, komportable at nakukuha ang mga pangangauilangan ko.

Gusto kong mapasaya ang mga magulang ko. Maibalik sa kanila ang naibigay nila sa akin. Mabigyan sila ng kasiyahan at mapadali ang pamumuhay nila. Gusto kong ibigay sa kanila ang buhay na gusto nilang ibigay sa akin. Gusto kong mabayaran sila sa lahat ng nagawa nila para sa akin.

Gusto kong makatulong sa iba. Gusto kong gumawa ng mga bagay na magbibigay saya sa ibang tao. Gusto kong makapagbigay kasiyahan at maging parte ng buhay ng iba. Gusto ko na kung sakaling mawala man ako sa mundo ay may maalala sila sa akin, gaano man kaliit ito.

Gusto kong matuto. Gusto kong matuto ng napakaraming bagay. Gusto kong matutuhan ang iba't-ibang dialekto sa Pilipinas, ang lengwahe ng mundo, ang kultura ng iba't-ibang tao. Gusto kong malaman kung paano namumuhay ang mga tao sa iba't-ibang dako ng pilipinas at mundo. GUsto kong maintindihan ang mundo.

Gusto kong makagawa ng isang bagay, kahit isa lang, na makakagawa ng maganda sa mundo at magpapabago sa buhay ng maraming tao.

Siguro lahat nangangarap nito. Siguro lahat gusto ang gusto ko. Hindi ko alam kung ano ang pinagkaiba ko sa mga nangarap na gaya ko. Simple lang naman ako kaya simple lang din ang mga gusto ko.

Prinsesa ako sa sarili kong mundo. Palaka ako sa imahenasyon ko. Pero sa puso ko, mananatili akong tao. At ito ang mga pangarap ng puso ko.

It's a Frog's Life

When you're a frog, then be a frog. And I am not just a frog...I'm a darn Frog Princess!

I am beautiful, sabi ni Mama. (kaya wag ka ng umangal!)
I am talented, sabi ni Papa. (Kaya manahimik ka na lang!)
I am everything, sabi ng aking mga fans. (wag ng kumontra...blog ko to!)

Minsan mahirap maging prinsesa. Nakakapagod mag beauty rest. Magtext sa mga fans na walang sawang nanghihingi ng load autograph, magupdate ng blog para sa mga consituents na walang sawang sumusubaybay [tama ba yun?], at gampanan ang mga duties na walang sawang itinatambak ng mga walang magawang nilalang sa mundo.

Ang hirap maging prinsesa, blogista, at negosyanteestudyante all at the same time. Dagdagan pa ng katoohanan na kaming mga froglets ay madalas nilalait-lait ng mundong hindi marunong mag-appreciate ng tinatawag na inner beauty.

Palaka man kami ay sarili din naman kaming ganda. Ako lang pala, hindi sila kasama.
Pero dahil hindi naman talaga natin mai-expect na maiintindihan tayo ng mundo, pagbigyan na lang nain sila. Kung hindi man nila makita ang ganda na nakatago sa likod ng mala diyosamaligno nating mga anyo [ninyo lang pala], ay hayaan na natin sila.

Ang tunay na ganda ay hindi nakikita sa panglabas na anyo. Minsan, kailangan mo din tignan ang nasa loob bago mo husgahan ang anyo ng isang tao, at palaka.BOW.

Tama na ang usapang ganda...
Pag-usapan natin ang buhay Palaka...

Kamusta naman at desyembre na...nagpapasko din naman kaming mga froglets kaya excited din ako sa pasko. Sana naman at may matanggap ako...Prinsesa man ay kailangan pa ring bigyan ng regalo sa pasko...haller!!

Pagpasok ng December ay busy na ako. Busy sa pagtulog, pagkain, text, blog, at lakwatsa. Saya noh? Siyempre minsan nagpa-part time din akong mag-aral, mag edit at magsermon sa mga taong parang diamond sa tigas ang ulo. Buti na lang at malambot ang ulo naming mga froglets.

Ang totoo niyan, busy naman talaga ako lately, kung hindi lang ako tamad at inuuna ang pagtulog kaysa pagtrabaho. Ang daming trabaho na dapat tapusin, lam niyo na duties. Marami ding actviies na dapat salihan, lam mo na talented tayo eh. At siyempre, yung mga assignments, projects, scripts, at kung anu-ano pang charchar ng buhay ko. Buhay...

Simple lang naman akong mamuhay kahit prinsesa ako...hindi naman ako high maintenance gaya ng iba. Wala din naman akong bisyo o pinagkakagastusan ng malaki. Libre din naman ang internet sa office kaya wala din problema sa researches and everything.

Ngayong pasko...wala lang. Pasko lang. Sana naman makuha ko na yung dream gift ko. Sana din marami akong pera para makabili ako ng maraming chocolate, ice cream, mr. chips, libro at maraming maraming ballpen!

Sana naman may makarinig. Sana naman may pusong maawa sa prinsesang palaka na ang tanging pangarap ay magkaroon ng digicam para next year ay makahingi naman siya ng laptop...hehehehe.

Ayaw kasi akong bigyan ng hari at reyna dahil hindi naman daw kailangan iyon at mahal daw yon. Maghihirap ang kaharian pagnagpumilit ako kaya sige, mangarap ka na lang froglet.

Lagi na lang akong nangangarap. Lagi na lang akong umaasa. Kailan pa kaya ako yayaman ng bonggang-bongga? Ang lungkot talagang maging tao...

Biyaya at Misteryo

Mauna tayo sa misteryo.

Kahapon ng umaga, around 7am, ay nanaginip ako. Alam mo yung tinatawag nilang lucid dreams? Yung feeling mo totoo pero hindi. Basta yun.

Anyway, nanaginip ako na umakyat daw ako sa second floor ng bahay namin. Pagdating ko sa taas may nakita akong maraming ahas. Iba't-iba ang laki, itsura at kulay. Hindi naman ako mahilig sa ahas kaya hindi ko alam anong klase ang mga yun. Pilit ko silang iniwasan, maingat akong naglakad para hindi sila maapakan. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kwarto ng biglang may isang napaka-laking ahas na kulay pula at mukhang cobra na sumubok na tumuklaw sa akin. Noong una ay ang sapatos ko ang natuklaw niya kaya sinipa ko siya ng malakas. Tapos umatake ulit siya at natuklaw niya ako sa binti. Masakit. Naramdaman ko talaga na sumakit yung binti ko.

Tumingin ako sa binti ko at nakita kong maraming dugo. Humiga ako sa sahig at tinawag yung mga tao sa bahay namin. Naghihingalo na ako habang silang lahat ay nakapaligid sa akin. Ang hindi ko lang maintindihan dahil habang ilang beses kong inulit-ulit sa kanila na dalhin ako sa ospital ay nakapaligid pa rin silang lahat sa akin, nakatingin lang at TUMATAWA.

huh? Amazing di ba?
Sabi nila pag nanaginip ka daw ng ahas ay merong isang taong malapit sayo na makaka-away mo. Meron daw magta-traidor sayo. Well, sino kaya yun at nang masipa ko na siya ng pagkalakas lakas.

Sa kabilang dako naman tayo....
The best talaga ang araw ko nakita ko ang mga crushes ko.
Una ay si Sir Joey na teacher sa Math nung HS ako. Bata pa yun actually, mga 20 something pa lang. Once a year ko lang talaga siya nakikita kaya sobrang kilig talaga ako na kilala niya pa rin ako. Hehehehe

Tapos siyempre si Dante. Yung crush ko na pulis officer dito sa Dumaguete na classmate ko dati sa isang minor subject ko. Hahaha.

Natural todo kilig na naman ako.

Ano ba naman ang magagawa ng ahas na tumuklaw sa akin kung nandiyan naman ang mga buhay ko? Hahaha. Makita ko lang ang mga crush ko bahala na kahit ilang libong ahas pa ang tumuklaw sa akin.

kaya ayun...
glimpse lang ng buhay ko kahapon...
ano na naman kaya ang mangyayari ngayon?
abangan!

Ang tatsulok kong mundo

Ang buhay ko ay umiikot lamang sa mga libro ko, sa blogs, sa publication, sa boarding house at sa cheeseburger.

May buhay pa ba ako maliban dito? Wala.
Gigising ako, babangon, maliligo, magbibihis. Kung may class, pupunta sa school. Tutunganga sa classroom. Hihintayin matapos ang class, pupunta sa office, tutunganga ulit, magpost sa blogs, makikinig ng music. Magugutom. Kakain. Uuwi. Magbabasa. Matutulog. Paminsan-minsan kakain sa Food Net tapos uuwi.

Maliban sa mga tao sa publication, mga classmates ko at room mates wala na akong ibang kaibigan. Hindi meron pala, pero iilan lang din naman sila. Mabibilang lang sa mga daliri.

tatsulok lang ang mundo ko. Bahay, Paaralan, Burger D. Dun lang yata umiikot ang buhay ko dito sa Dumaguete.

Boring ba? Siguro. Para sa mga nasanay sa maingay na buhay, lakwatsa at bisyo.
Ang tanging bisyo ko lang ay magbasa, kumain at mag internet.
Ang tanging kaligayahan ko lang ay magbasa, kumain at mag internet.
Ang buhay ko ay umiikot lang sa pagbabasa, pagkain at internet.

Gusto ko din maglakwatsa pero hindi sa mga disco, malls at kung saan saang ka-cheapan na lugar. Gusto ko sa malayo. Hiking, mountain climbing, o kahit magpunta lang sa malalayong lugar. Yun ang gusto kong lakwatsa. Yun ang trip ko.

Kung si rapunzel ay nakatira sa Tower, ako naman ay nakatira sa hawla. Tama. Isa lamang akong prinsesa na nakatira sa tatsulok at ginintuang hawla, nangangarap na maging isang tunay na palaka. bahala na kung walang prinsepe, hindi naman kailangan ng palaka ang prinsepe.

Hindi ko rin kailangang kumwala. Masaya ako sa hawla ko. Masaya ako sa tatsulok kong mundo. Isang mundo na ako lang ang nakakaintindi. Isang mundo na ako lang ang nakakaalam.

Lecheng D.O.M

Heto na naman at hindi ko na naman mapigilan ang aking sarili. Kailangan ba talaga magmura pagnagagalit? Siyempre hindi. Pero mahirap naman i-express ang sarili nang hindi nagmumura. Kaya pagbigyan niyo na ako.

Leche naman kasi tlaga itong walang kwenta kong instructor na hindi naman dapat tawaging instructor dahil wala naman siyang ginawa para mag instruct. Ilang buwan na ba ng magsimula ang second semester? October pa nagsimula ang klase at hanggang ngayon kahit anino ng lecheng yun ay hindi ko nakita.

Sana man lang ay sabihin niya kung wala siyang planong makipagkita sa amin para naman hindi kami parang mga baliw na nakatunganga at naghihintay sa isang taong wala man lang planong magpakita. Sayang ang mga panahong pinag-aksayahan ko sa paghihintay sa kanya. Kung natulog ako o nagbasa, naaliw pa sana ako.

Matapos kaming maghintay ng malapit sa isang oras ay umalis na lang kami ng mga adik kong classmates at nagpunta sa walang kamatayang Burger D at kumain. Ano pa nga ba?...

At siyempre dahil mabait akong bata ay umuwi na rin ako at nagbasa. nagbasa ng isang libro na mas lalo lang yatang nagpagulo sa isip ko dahil hindi ko na maintindihan kung sino ba yung anak ni sino, asawa ni ano, at magulang ni kuwan...bakit ba kasi ang gulo ng plot mo V.C Andrews? Sana naman hindi masyadong pinapadugo yung ilong ko noh.

Anyway, dahil sa hindi ko na mapigilan ang pagdanak ng dugo at kailangan ng ilabas sa mundo ang galit ko sa walang kwentang taong dapat daw ay tawaging "sir", nagdesisyon na lamang ako na magblog. Mas benefitial yata ito kaysa mambugbog ng matandang laging naka knee socks at sports attire. Hindi na rin naman siya tatagal sa mundo kaya bahala siya sa buhay niya.

Ang gusto ko lang naman talaga ay ilabas ang tunay na damdamin ko sa usaping ito.Ang matandang rocker na ito ay isang napakaling pampagulo sa aking napakagandang buhay. Nakakawalang gana na ang mag-aral lalo pa at alam kong ganitong klase ng tao ang napili nilang magturo sa akin. Marami pa akong dapat na matutunan at dahil sa D.O.M na ito ay wala akong natututunan. Nasaan ang hustisya?

At bago pa mapuno ng pagmumura ang post na ito ay titigil na ako. Nailabas ko na ang kalahati ng nararamdaman ko. Ang naiwang kalahati ay itatago ko na lamang at baka kung makasuhan pa ako ng kung ano.

Isa akong prinsesa kaya dapat ay pigilin ang sarili. At dahil dito ay ipinapangako ko na hindi ko bibitayin at ilalatigo ang abominable old man na ito. Pipigilin ko ang aking sarili dahil ako ay matalinong prinsesa at alam ko na kahit saang sulok ng mundo illegal ang pumatay ng tao.

Kaya hanggang dito na lang.
Patayin ang mga salot!!!!

Para matapos na ang mga lecheng kuro-kuro!

PARA SA LAHAT NG NAG-A-ASSUME NA ISA AKONG TAONG BATO O BATO NA NAG KATAWANG TAO. WHATEVER!

Ang post na ito ay sagot sa makabagbag damdaming comment ni Maria Margarita Sawimpalad sa aking post na Dear Mr. Heartbreaker. Sana lang ay wala ng magtanong, wala ng mag-assume at wala ng magconclude ng kung anu-ano.

Mahigit isang taon na ang nakakaraan ay tinanong ako ni Chessa [a.k.a Virgin] ng parehong tanong. Unfortunately, hindi lumaganap sagot ko sa kanya kaya for posterity sake, ipopost ko na lang dito ang dakila kong sagot. Siguro naman ngayon ay hindi niyo na iisiping isa akong manhid na palaka.

Isa lamang akog prinsesang palaka na nagkatawang tao. Isang prinsesa na minsan ay inakalang natagpuan na niya ang treasure ni Yamashita. Joke. Yung prince niya siyempre.

Tawagin na lamang natin siya sa pangalang Theorem 2.2 [ang theorya ng pag-ibig...CHAR!!!]. Ang lecheng nilalang na sumira ng buhay ko. Suplado, antipatiko, manhid, makulit, madaldal, malabong kausap pero cute pa rin.

At dahil sa ka-lechehan ng gunggung na iyon ay natrauma ako. Tama. Sa kanya yata nanggaling ang trauma ko.

Bago pa kayo magform ng kung ano na namang conclusion ay gusto ko lang iklaro na HINDI KO PO SIYA NAGING BOYFRIEND. HINDING HINDI. at salamat naman dahil hindi. Naging 'almost but not quite' lang po kami.

Alam ko naman na karamihan sa mga reactionary kong friends ay nag aassume na ni minsan sa buhay ko ay hidi ako naging tao. Mga leche kayo! Minsan sa buhay ko nagpakatanga din ako. Minsan sa buhay ko nasaktan din ako. OO UMIYAK DIN AKO...ngayon, masaya na ba kayo?

Pero tapos na yun at wag na kayong umasa na mauulit pa yun...

hinahanap ko pa ang susunod na theorya ng aking puso...
naghahanap ako. Maniwala kayo. Naghahanap ako kaya manahimik kayong lahat.
Maghintay kayo kung kelan ko mahahnap ang bago kong teorya...
at kung ayaw niyo naman maghintay...
DI KAYO ANG MAGHANAP!

35 days to go...

In 35 days time i will reach another milestone in my life.
Ikakasal na ako!
Char!JOKE!!!!


Sa mga reactionary kong friends, wag magreact! Joke lang noh...react dayon!

Birthday ko lang. OO malapit na. I'll be expecting my gifts. GIFTS. take note. PLURAL na siya.
Excited? No.
I'll be 20 already and ang tanging pangarap ko lang ay hindi na ako mapagkamalang elementary. Sana high school naman.

I barely have a few days left of my teen years and well, I guess nag enjoy naman ako.
Or, did I?
Siguro.

Who cares if I'm 20, or 25, 0r 30? I never looked my age anyway. Sabi nga nila, age is just a number...harhar..euphemism para sa mga taong conscious sa age nila.

it has always been my dream to become independent when I reach that age. Ewan...malayo pa yata ang araw na yun.

Kailangan ko na sigurong mag change image. I already have plans for next year. Hindi new year's resolutions but real plans.

I think I want to cut my hair. Hanggang baywang na eh and mahirap ng suklayin. But mahirap kasi magdecide if Kulot ka gaya ko...hindi pwedeng sobrang short yung buhok..kailangan lagpas sa balikat...

maybe next year I'll start saving...[bakit hindi na lang ngayon noh?]
tapos I'll find a part time job...
babawasan na ang pagkain ng chocolate dahil walang epekto. Hindi din naman ako tumataba.
Babawasan na rin ang pag inom ng softdrinks para healthy na.
at syempre...hindi na ako tatakbo pag nakita ko ang crush ko para mapansin na nila ako. NILA. again, PLURAL.

Sa ngayon mag eenjoy muna ako. May 35 days pa ako.
tatlumpo't limang araw para mag-enjoy. Pagkatapos nun...
hindi ko alam...
hindi ko talaga alam....

pero wag niyo pa ring kalimutan ang regalo ko...
maghihintay ako!!!!